Ubóstwo zwiększa zagrożenia klimatyczne
Liczba ubogich mieszkańców miast w krajach rozwijających się, narażonych na najgorsze ekstremalne upały, ma wzrosnąć do połowy stulecia o około 200 milionów w porównaniu z dniem dzisiejszym. Badania „Przyszłość, której nie chcemy” wykazały, że przy obecnych wskaźnikach ubóstwa i emisji gazów cieplarnianych w normalnych warunkach, 215 milionów ubogich mieszkańców miast, mieszkających w około 500 miastach krajów rozwijających się, będzie narażonych na średnie letnie temperatury przekraczające 35˚C (95˚F).
Liczba ta oznacza ośmiokrotny wzrost narażenia, ponieważ obecnie nieco ponad 26 milionów bardzo wrażliwych ubogich mieszkańców miast żyje w tak wysokich temperaturach. Scenariusz przyszłości, której nie chcemy, uniemożliwiłby osiągnięcie krajowych celów rozwojowych i celów zrównoważonego rozwoju ONZ.
Jeśli światu nie uda się zapobiec niebezpiecznym zmianom klimatycznym o godz nie udało się osiągnąć celu 1.5˚C wyznaczonego w porozumieniu paryskim, ubodzy mieszkańcy miast poniosą ciężar wynikającego z tego wpływu na klimat. W tym sensie miasto jest tak odporne, jak jego najbardziej narażeni mieszkańcy, a zapewnienie, że biedota miejska ma zdolność reagowania na zmiany klimatyczne, musi być priorytetem dla decydentów miejskich.
Nieproporcjonalne załamanie klimatu
dotyka biednych
Wielu mieszkańców miast o niskich dochodach mieszka w nieformalnych osiedlach o niepewnej lokalizacji, charakteryzujących się niską jakością mieszkań, które są podatne na zagrożenia klimatyczne, takie jak powodzie, ekstremalne zimno lub ekstremalne upały. Biedni często nie mają dostępu do podstawowych usług, takich jak energia, transport i opieka zdrowotna, a także niewielu posiada grunty lub nieruchomości. Zazwyczaj biedota miejska ma mniejsze bezpieczeństwo zatrudnienia, niskie rezerwy finansowe i, w wielu miejscach, brak sieci bezpieczeństwa socjalnego, do których można by się odwołać w czasach kryzysu. Czynniki te sprawiają, że są one zarówno bardziej narażone na wpływ klimatu, jak i mniej zdolne do radzenia sobie z nimi, gdy się pojawią.
Okres bazowy ekstremalnych upałów i ubóstwa – 1980-2005
[Pogląd]
Ekstremalne upały i ubóstwo – lata 2050. XXI wieku
[Pogląd]
Dla decydentów nie ma łatwego rozwiązania problemu dużych nieformalnych osiedli i rosnącej liczby biedoty miejskiej. Odporność na zmianę klimatu jest nierozerwalnie związana z szerszymi perspektywami rozwoju gospodarczego i społecznego miast oraz ich zdolnością do inwestowania w nową infrastrukturę. W Dar es Salaam, głównym mieście portowym Tanzanii, władze miejskie próbowały wielu programów, aby uodpornić najuboższych mieszkańców na powodzie, z różnymi rezultatami. Doświadczenia miasta dobrze pokazują złożoność problemu.
W 2011 Dar es Salaam był dotkniętych masowymi powodziami, gdy przepływająca przez miasto rzeka Msimbazi wystąpiła z brzegów. Dolina Msimbazi jest domem dla wielu nieformalnych osiedli, które zostały zniszczone podczas potopu, pozostawiając tysiące bezdomnych i co najmniej 40 zabitych. W następstwie tragedii władze miejskie starały się przesiedlić mieszkańców, przenosząc ich na nowe tereny, mniej narażone na wpływ klimatu. Jednak proces przesiedlenia nie przebiegał gładko.
„Kiedy przesiedliliśmy ludzi na nowe obszary, pozostawali przez jakiś czas, a potem wracali do swoich pierwotnych domów”, wyjaśnia Grace Mbena, główny planista miasta w Dar es Salaam City Council. „Ludzie chcieli mieszkać bliżej centrum miasta; nie mają dostępu do transportu, dlatego muszą być blisko rynków, szpitali i swoich firm”.
Ucząc się z tego doświadczenia, Dar es Salaam zainicjował Projekt modernizacji infrastruktury społeczności (CIUP). W przeciwieństwie do programu przesiedleń, projekt ten koncentrował się na modernizacji infrastruktury na uboższych obszarach, niezależnie od tego, czy są one podatne na powodzie. Miasto liczyło, że przynajmniej ograniczy to skutki przyszłych powodzi. Jednak ten projekt napotkał również wyzwania. „Kiedy zmodernizowaliśmy infrastrukturę na danym obszarze, mieszkańcy o wyższych dochodach kupowaliby domy”, powiedział Mbena, „najbiedniejsi ludzie przenosiliby się wtedy do obszarów, które są jeszcze bardziej zagrożone”.
„Zdaliśmy sobie sprawę, że musimy przyjąć ogólnomiejskie podejście do budowania odporności. Ale potrzebujemy wsparcia, aby chronić całe miasto, nasze zasoby są ograniczone”. – Grace Mbena, główny urbanista, Rada Miasta Dar es Salaam
CIUP jest obecnie wycofywany, a miasto próbuje innego podejścia, znanego jako Projekt rozwoju metropolitalnego Dar es Salaam (MDP). MDP skupia się na szerszym zakresie, przyjmując systemowe podejście do inwestycji obejmujące całe miasto. Oczekuje się, że inwestycje w infrastrukturę strategiczną oraz zarządzanie zlewnią przyczynią się do ogólnego rozwoju gospodarczego i odporności całego miasta.
Zmiana klimatu jest motorem migracji
Zmiany klimatyczne nie tylko utrudniają biednym, którzy już mieszkają w miastach, wyjście z ubóstwa, ale także powodują, że coraz więcej ludzi pogrąża się w ubóstwie miejskim. Jednym ze sposobów na to jest migracja z obszarów wiejskich spowodowana klimatem. W dekadzie poprzedzającej 2010 r. migracja odpowiadała za prawie połowę wzrostu światowej populacji miejskiej. Przekłada się to na około jedną trzecią wzrostu miast w Afryce Subsaharyjskiej i znacznie wyższą liczbę w Azji.
Wyższe temperatury i niedobory wody na obszarach wiejskich mogą zmniejszyć plony rolne i skutkować nieurodzajami, co zmusza ludność wiejską do porzucenia rolnictwa i migracji do miast. Wielu nowo przybyłych osiedla się w slumsach i szybko rozwijających się obszarach zagrożonych.
Chociaż prawdą jest, że nie wszyscy migranci do obszarów miejskich są biedni, a migracja do obszarów miejskich może zapewnić biednym mieszkańcom większe możliwości gospodarcze i społeczne, nieproporcjonalnie duża część biedoty miejskiej to migranci. Migracja związana z klimatem grozi wywarciem większej presji na i tak już nadwyrężone usługi miejskie i procesy planowania urbanistycznego, zwiększeniem całkowitej liczby osób żyjących w ubóstwie oraz pogorszeniem odporności i perspektyw gospodarczych miast.
Kiedy migracja jest szybka, miasta mogą mieć trudności z zakwaterowaniem nowo przybyłych w formalnych mieszkaniach. W stolicy Peru, Limie, liczba ludności wzrosła o 600 procent od 1960 roku. Migracja spowodowała, że miasto rozrosło się na nadmorskiej pustynnej równinie iw górę wzdłuż podnóża Andów. Nowe osady są często budowane samodzielnie i położone na korytach rzek lub na stromych i niestabilnych zboczach, co czyni je szczególnie narażonymi na wpływ klimatu. W marcu 2017 r. Lima nawiedziła ulewne deszcze, które spowodowały rozległe powodzie i spowodowały masowe osunięcia ziemi. Poważnie ucierpiały nieformalne osady; życie straciło ponad 100 osób, a kolejne 150,000 210,000 mieszkańców miast zostało przesiedlonych. W sumie XNUMX domów zostało uszkodzonych lub zniszczonych.
„Jeśli odpowiednio zaplanujemy migrację spowodowaną klimatem, nie musi to być problem, jak często jest przedstawiany. Jeśli ludzie będą mogli godnie migrować, może to być świetna okazja”. – Dr Saleemul Huq, dyrektor Międzynarodowego Centrum ds. Zmian Klimatu i Rozwoju
Migracja jest reakcją adaptacyjną na zmiany klimatyczne. W przyszłości wiele osób będzie musiało się przeprowadzić, aby uniknąć najgorszych skutków klimatycznych, a decydenci powinni zaplanować taką presję migracyjną na miasta. Jednym z krajów, który podejmuje kroki w tym celu, jest Bangladesz. Oczekuje się, że ponad 10 milionów ludzi mieszkających w zagrożonej strefie przybrzeżnej będzie musiało opuścić swoje domy i przenieść się w głąb lądu z powodu podniesienia się poziomu mórz i powodzi na wybrzeżach.
Uznając, że stolica kraju, Dhaka, najszybciej rozwijająca się metropolia świata, będzie miała trudności z radzeniem sobie z dużą liczbą nowych migrantów, rząd planuje rozbudowę 12 małych miast, czyniąc je przyjaznymi dla migrantów i rozwijając każde z nich, aby zapewnić domy i możliwości gospodarcze dla 1 milion migrantów.
Wspieranie biednych w budowaniu odporności
Kilka innych miast również wprowadziło środki mające na celu zwiększenie zdolności najbardziej narażonych obywateli do reagowania na zmiany klimatyczne. W ten sposób zwiększają odporność całego miasta. Kluczowym pierwszym krokiem w tym procesie jest często stworzenie map ryzyka, które identyfikują najbardziej narażone obszary miasta i mieszkańców.
W stolicy Egiptu, Kairze, organizacja non-profit Budowniczowie Ecocity pilotował Mapa świata eko-obywatela projekt, który agreguje dane środowiskowe i społeczne w celu identyfikacji zagrożonych dzielnic. To mapowanie, oparte na ankietach, pomaga lokalnym mieszkańcom zebrać dane o ich własnych częściach miasta. Dostarcza to nowych informacji, wcześniej niedostępnych dla władz i pomaga im planować inwestycje infrastrukturalne.
„Istniejące dane na poziomie miasta nie są bardzo szczegółowe; to oddolne podejście jest bardzo cenne dla samorządów, ponieważ dostarcza im wcześniej niedostępnych informacji o różnych obszarach miasta.
„Wrażliwe społeczności same zbierają dane o miastach. Proces daje im głos i umieszcza je na mapie, często po raz pierwszy”. – Kirstin Miller, dyrektor wykonawczy Ecocity Builders
Projekty takie jak Mapa Świata Eko-Obywatela ustanawiają środek komunikacji między wrażliwymi społecznościami a samorządem lokalnym. Co najważniejsze, umożliwia również miastom ubieganie się o zewnętrzne finansowanie tych projektów, ponieważ mogą one zwracać się do darczyńców i innych inwestorów z wiarygodnymi dowodami opartymi na mapach.
Podobnie jak w przypadku projektu Eco-Citizen World Map, wartość otwartego dialogu między rządem a wrażliwymi społecznościami jest również widoczna w stolicy Ghany, Akrze. Tam Dialog ludowy na temat osiedli ludzkich to projekt utworzony przez sieć wspólnotowych grup oszczędnościowych w biednych dzielnicach. Inicjatywa, która zaowocowała m.in szereg wspólnych projektów między społecznościami a samorządem lokalnym, które mają na celu rozwiązanie problemu ubóstwa, bezrobocia i bezdomności w miastach.
Jak ONZ słusznie zauważa, „uboga ludność miejska ma udowodnioną zdolność do ulepszania i inwestowania w swoje społeczności” i często jest najlepiej przygotowana do ochrony swoich dzielnic przed pogarszającymi się skutkami klimatycznymi. Miasta, które angażują się w otwarty dialog ze społecznościami znajdującymi się w trudnej sytuacji, często znajdują innowacyjne, zrównoważone sposoby budowania odporności na zmianę klimatu. Zapewnienie, że polityka miejska i plany przystosowania się do zmiany klimatu są opracowywane nie tylko z myślą o ubogich, ale z udziałem biednych społeczności, jest niezbędne, aby polityka klimatyczna była skuteczna w perspektywie długoterminowej.
Ta treść pochodzi z 2018 roku. Zobacz pełny raport „Przyszłość, której nie chcemy”..